اپیزود اول:

خسروجردی بر روی سن است و به سوالات پاسخ می دهد پیرمردی از انتهای سالن سینما تک مورزه هنرهای معاصر با لهجه شیرین اصفهانی صحبت خود را اینگونه آغاز می کند: من از اصفهان آمده ام تا سوالم را از آقای خسروجردی بپرسم.

من همواره و از گذشته کارهای شما را دنبال می کردم و دلیل گرایش شما را به نقاشی دیجیتال نمی دانم. آقای خسروجردی در این آثار به دنبال چه می گردد؟ من نمی دانم که چه می خواهید بگویید.

طرز بیان و صراحت لهجه این علاقه مند به هنر که برای گرفتن پاسخ خود از اصفهان تا تهران را طی کرده است حاضران در سالن را به همهمه واداشته بود.

ایپیزود دوم:

خسروجردی با گشاده رویی در حال پاسخ دادن به سوال این پیرمرد اصفهانی است و می گوید: نقاش نقاشی می کند و من نمی توانم جواب سوال شما را بدهم بلکه یک منتقد هنری است که قادر به پاسخگویی شماست.

قرار نیست ما هم نقاشی کنیم هم توضیح بدهیم که چرا نقاشی می کنیم ما اگر خیلی خیلی نقاش باشیم نقاشی می کشیم.

پیرمرد می گوید: من بارها و بارها این را شنیده ام و این مشکل را زیادتر می کند زیرا پشت هر عملی یک منطق وجود دارد منطق شما چيست؟

در این حال حبیب آیت اللهی دبیر دوسالانه آرام آرام از بین حضار به روی سن می رود و در کنار خسروجردی می نشیند و بی مقدمه خطابه ای صادر می کند به این شرح:

بسم الله الرحمن الرحیم

این برادر ما که از اصفهان آمده دل پری دارد و توجه نکرده اند که این نشست ها برای دفاع از نقاشی و تبیین نقاشی نیست ولی من در چند جمله تبیین می کنم و این بحث ها که نشان می دهد شما هیچ چیزی را نمی فهمید و نفهمیده اید را بیرون ببرید.

من یک جمله از پیکاسو نقل می کنم که .......

ادامه این یادداشت را از اینجا بخوانید